باتوحال دگرم حیف چه سود،که تو درشهرو دیار دگری

ازغمت نیست روزوشبم زهم جدا،که توخود رهزنو آشوبگری

     بادست خودبگذارم همه ی جان،به رخت گرفکنم من نظری

بنددنیاگسلم ازهم اگر،به جهان ازتونیابم اثری.

مثل آسمان،مثل خورشید،مثل قناری بی جفت درحال مرگ،مثل سیمرغ،

وشاید مثل همه،

حتی آنهایی که هیچکس فکرش را نمی کند تنها باشند، اما هستند.

منتظران ازجای برنخاستند،چرا که از ارابه ها سوز نامه ای نمی آمد

عاشقان ازجای برنخاستند،چراکه ازارابه هاصدای یاربه گوش نمی رسید

زندانیان از جای برنخاستند،چراکه بار ارابه ها نه دار بود نه آزادی

مردگان از جای برنخاستند،

چراکه امیدی نمی رفت فرشتگان رانندگان ارابه باشند

ارابه هایی از آن سوی زمان آمده اند،بی آنکه امیدی با خود آورده باشند

تو را چگونه بخوانم وقتی تورا نمی شناسم

تورا چگونه تصور کنم وقتی حتی تو را ندیده ام

تورا چگونه ترسیم کنم وقتی تورا به گونه ای دگر تجسم میکنم

تورا چگونه حس کنم وقتی احساسم نسبت به تو حس غریبی ست

تورا چگونه عاشق سازم وقتی در خیالت فکر دیگریست

به چشم گفتم که می خواهی،نگاهش را بر همه بستو چیزی نگفت

به اشک گفتم چرا همچو باران می باری،آرام چکیدو چیزی نگفت

به خود گفتم چه می خواهی،همچو یک پارچه آتش سوختو چیزی نگفت

به یار گفتم که می خواهی،با نگاهی مهربان روی گرداندو چیزی نگفت

به جدایی گفتم چه می خواهی،یار را به خود بستو رفت اما بازم چیزی نگفت

زندگی به من آموخت زندگی چیست،ولی هرگز نگفت چگونه زندگی کنم

زندگی به من آموخت اشتباه چیست،ولی هرگز نگفت چگونه از یک اشتباه  درس بگیرم

زندگی به من آموخت قول چیست،ولی هرگز نگفت چگونه به یک قول عمل کنم

زندگی به من آموخت رویا چیست،ولی هرگز نگفت چگونه برای بدست آوردن یک رویا بجنگم

زندگی به من آموخت رنجش چیست،ولی هرگز نگفت چگونه این رنجش را جبران کنیم

زندگی به من آ موخت دوستی چیست،ولی هرگز نگفت چگونه به آن معنی ببخشم

زندگی به من آموخت دوست داشتن چیست،ولی هرگز نگفت چگونه آن را نشان دهم

زندگی به من آموخت عشق چیست،ولی هرگز نگفت چگونه عاشق باشم

زندگی به من آموخت جدایی چیست،ولی هرگز نگفت چگونه از آن بگریزم

عشق با غرور زیباست ولی اگر عشق را به قیمت  فرو ریختن دیوار غرورت گدایی کنی ،آن وقت است که دیگر عشق نیست،صدقه ست....

باخود می آندیشیدم که چرا آن شب خدا حافظی کردم،انتظارت را کشیدم ولی با دست

خود تو را به سوی جاده جدایی بدرقه کردم،شاید خواستم تکراری نباشم،شاید

بهانه ام فقط با تو بودن بود،شنیدن صدای تو و رقص کلمات در گوش من ،طنین

 به دلم انداخت دیگر نباید با تو خداحافظی کنم

گفتم :این روزها دل خیلی بهانه تورا میگیرد،هوای دیدن تورا دارد

گفت:می دانم همه چیز بهانه است برای شانه به شانه درحال و هوای هم بودن

 رفتن،نشستن،گریستن

گفتم:چرا گریه، رفتن ونشستن درست ،اما گریستن را نمی خواهم

گفت: برای حرمت ناگهان نگاهت ،برای یک دل دریا حرف نگفته

گفتم:برای هرآنچه که گفتم و گفتم نشنیدی

گفت: برای هرآنچه خواستم و بودی خواستی نبودم وبرای هرآنچه که نمی دانم

 گفتم: درتمام این سالها که همه ازیادش برده بودن تو تنها کسی هستی که هستی

گفت:دراین دلواپسی ها عزیز دل وقتی تو هستی انگار همه نیستند

هیچکس از جنس ما نیست این چنین که هستم ..........که هستی،نمیگم

پاک نمیگم صمیمی نمیگم،ولی قسم به شرم تو به چشمان قشنگ تو،

به اندازه هرچه دل تنهایت بخواهد،

باهمه وجود و با همه ی عشق و عشــــــــــــــــق دوستت دارم

ودل بستنی که از دل این سکوت بر می خیزد رفتنی ست،

وتمامی قصه ها پر می شود از غصه ها وگلایها،

وعادت میکنیم به مرگی که در چشمان خواب آلودمان می خندد،

و پریشانی را به بازی می گیرد،سایه ها رهایمان نمی کنند،

غریبه می شوند دست هایی که گله از دل سوزی منو توست،خسته می شویم،

خسته می شویم از آن اشاره های دورادور که آزادی رادر تقدیر ما می شکنند،

با این وجود تن میدهم به تمام این فاصله ها...

اما برای دوست داشتن تو،وسعت تمام دنیارادر اختیار دارام،

ومی توانم تورا آنقدر دوست بدارم،که همه باور کنند،

حق من اززندگی تو بودی که به ناحق از من روبودند.